Mustafa ÇAKIR Gönderdi. Tüm Haberler »

Köyde Yaşayanlardan biri...

Yazdığım bir yazıyı beğendiğini söyleyen birinden bir yorum aldım. Yazılarımı beğendiğini söyleyen bu kişi (adını yazmamış) yazımı beğendiğini ve Amcam olan Satılmış Çakır için de yazı yazarsam memnun olacağını belirtmiş.

Öncelikle yazımı beğendiği için teşekkür ederim. Tabii ki amcamdan da bahsedecektim ama, herşeyi birden yazmanın imkanı yok.

Satılmış ÇAKIR (amcam) 1938 Ankara, Kızılcahamam doğumlu. Bir ayağı arızalı olduğu için herkes " Topal Satılmış" da derler. Arif'in Satılmış diyenler de var tabii ki. Babamın iki kardeşi var. Biri amcam olan Satılmış Çakır, diğeri de Halam Satı Aygül (İncecikli).

Satılmış amcam babamın, babaları bir anneleri ayrı olan küçük kardeşidir. Büyük amcam Arif Çakır'ın kızı Satı Çakır ile evlenmiş (İç güveyisi), bu evlilikten iki erkek iki kız olmak üzere dört çocukları dünyaya gelmiş.

Gençliğini tam olarak yaşayamamış, çiftcilikle uğraşmış, arada bulduğu boş zamanlarında, İstanbul'un yolunu tutmuş, uzun yıllar Heybe ile "LEBLEBİCİLİK" yapmış, daha sonra O'da diğerleri gibi bir kuruyemişci dükkanı açarak ticarete atılmış (Bizim dükkanı devir almıştı) çocuklarını yetiştirmiş, hepsini de evlendirdikten sonra KONYA'nın Sarayönü İlçesine Bağlı Yeni Kayiören Köyüne yerleşmiştir.

Amcam kısa boylu, boyunun tersine oldukça çok çalışan, hızlı adımlarla sekerek yürüyen, devamlı olarak, güler yüzlü ve şakacı biri. Sanıyorum ki bu güne kadar kimse ile tartışmamış, kimsenin kalbini kırmamış, herkese karşı daima iyi davranmış bir adam. Köyde sevilen, sayılan biri. Küçükken, ormana berber gider odun keser, sonra o odunları satmaya giderdik. Bizim köyde olduğu kadar çevre köylerde de tanınan ve sevilen biri olduğunu o zamanlar görmüştüm.

Gençlik yıllarında, ekim işi bittikten sonra, İstanbul'a gider, Karagöz YUSUF'un yanında mahalleye çıkarak leblebicilik yapıp, kazandığı para ile geçinmeye çalışırdı. Çalışmayı sever, boş durmazdı. Benim bildiğim kadarı ile ömrü çalışmayla geçmiştir.

Babama AĞA diye hitap eder, saygıda kusur etmezdi. Babam da onu çok severdi. Tek amcam olduğu için bizleri de çok sever, korurdu. Tarlaya, ormana giderken (Afferdersiniz) bir eşeğe binişi vardı ki daima gözlerimin önündedir.

Yazı boyutu         

Elini eşeğin boynuna kor, bir bacağını kaldırarak atlayıverirdi üstüne.

İyi biri olmasına rağmen, hayat ona çok iyi davranmadı. Ömrü hep çalışmakla geçmesine rağmen, durumu o kadar da parlak değil. E tabii kolay değil, dört çocuk büyüt, sakat halinle. Onların geleceğini sağla. Tek başına çalışarak, bir ev yaptı çocuklarına. Birde dükkan aldı. Daha sonra aldı yengemi Konya'ya yerleşti. Hanımı (Satı) da daima hasta. Şimdi onunla uğraşıp duruyor. Yaşlandılar tabi. Hayat zor. Köyde yaşamak bir başka zor, onlar için. Hanımı hasta olduğu için işlerin çoğunu kendi yapmak zorunda. Çocukları kendi derdine düşmüş, herbiri başka yerlerde. Kalmışlar tek başlarına. Konya'da çiftcilik yapıyor şimdi. Fırsat buldukça arar bizi de, biz pek aramayız onu. Bu yüzden hep kızıyorum kendime. Benim tek amcam ama, yeğenlik görevlerimi yerine getiriyor muyum? Yazım bitince ilk işim amcamı aramak ve hatırını sormak ilk işim olacak. Bu nedenle beni bu yazıyı yazmaya yönlendiren yorum için yorum sahibine teşekkür ediyorum şimdi. Çünkü o kişi amcamı hatırlamama yardımcı oldu. Benim de ne kadar vefasız olduğumu şamar gibi yüzüme vurdu sanki!.

Ahde vefadan bahsederiz, ama ahde vefa varmı bizlerde. Durum ortada işte. Bir amcamız var, onuda aramayız hiç. Nasıldır, ne yapar. Yazım sayesinde ve okurların önünde özür diliyorum, amcamdan. Bir bayramda, bir kandilde aramadığım için. Hatırını sormadığım için.

Başta, yazım için yorumda bulunan kişiye ve amcama, daha sonra tüm okurlarıma sağlık ve sıhhat diliyor, esen kalın diyerek bu günkü yazımı bitiriyorum. Bir başka yazımda buluşmaküzere hoş kalın.10.10.2008

Mustafa ÇAKIR