Mustafa ÇAKIR Gönderdi. Tüm Haberler »

Hacı Mehmet .

Havuzgilillerden (Hafızgiller olması gerekirken köylü dili ile havuzgil deniyor) Mehmet Coşkun. Ben O'nu yüz yapısı nedeninden dolayı hep Fatih Sultan Mehmet'e benzetirdim.

Babamın iyi arkadaşlarından biri. Devamlı gülümsyen, yüzünden tebessümü eksik olmayan, efendi bir adam. Etrafına iyi davranan, bildiğim kadarı ile kötülüğü olmayan, aksine iyilik yapmayı, yardımlaşmayı seven biri.

Eski köyümüzdeki evleri, ağaşı mahallede Havagilillerin evinin hemen karşısında, Tahtadan büyük bir giriş kapısı olan iki katlı bir bina. Eşi Zeynep Teyze, O'da anamın arkadaşı olduğu için eskiden ailece görüşür, birbirimize gelir-giderdik. Yani iyi komşularımızdan biriydiler. Allah her ikisine de Rahmet etsin.

Sanırım, üç oğlu bir (veya iki) kızı vardı. Büyük oğlu Hacı İsmet Coşkun. Yaşca benden büyük, Köy derneğinde emekleri olan biri. İkinci oğlu H.İbrahim Coşkun ( Topal İbrem)- yiğit lakabı ile tanınır der büyüklerimiz. Buradaki lakabını küçümseme olarak kabul etmeyin. Herkes öyle tanıdığı için yazmak zorunda kaldım. İyi bir arkadaş, diyorum çünkü akranız onunla. Üçüncü oğlu da Hüseyin Coşkun. Bu yazıyı yazmama sebep olan da o, zaten. Hüseyin'i pek tanımam. Benden sanırım bir hayli küçük. Köyden erken ayrıldığım ve çok sık da gitmediğim için pek hatırlayamıyorum.

Hacı Mehmet, gerçekten köyümüzün değerli simalarından biri olduğu için, herkes tarafından sevilen ve sayılan bir insan. Konuşurken kimseyi incitmez, esprili konuşan bir tip. Bu yüzden sanırım iyi evlatlar yetiştirmiş. Çocukları da kendisi gibi, suya sabuna dokunmayan, kimseye

Yazı boyutu         

zararı olmayan insanlar.

İnsan nasıl yaşarsa öyle anılır derler ya, işte Hacı Mehmet de iyi tarafları ile tanınan bir kişi. Severdim kendisini. Allah var, O da beni severdi. Hatta bir defasında, bahçesinden patates çalmış ve küle gömerek yemiştik. Kendisine itiraf ettiğimde, helal etmiş ve parasını ödemeye kalkınca da kulağımı çekmişti.

Yavaş yavaş konuşur, sanki konuşurken birini kıracakmışcasına korkar gibi kelimeleri iyi seçmeye çalışır gibiydi. Hiç unutmam, ağılönü dnen yerde (Çekeme gitmeden beride) tarlalarımız ve çayırlarımız yanyana olduğundan, ot biçimi bitince, dereden otları sürükleyerek balık tutardık.

Hülasa ben, Hacı Mehmet Amcayı iyi bildim, iyi tanıdım, herkesin de öyle yad etmesini dilerim.

Allah, O'ndan razı olsun, Allah rahmet eylesin. Bu yazıyı yazmama sebep olan, dolayısı ile, geçmişte bana hakkı geçen Hacı Mehmet amcayı hatırlattığı için Hüseyin Kardeşime de teşekkür ederek, selam ve sevgilerimle sağlık ve mutluluk dolu, barış içinde bir yaşam dileklerimle, esen kalın diyorum.04.11.2008. İstanbul

Mustafa Çakır.